Krake in my siel

​Jou woorde streel oor die krake in my siel,

jou stem spons my moeë liggaam af.

Te moeg om op te kyk,

te stukkend om te sien hoe ek lyk.

Maar jou woorde dra my,

jou hand se aanraking

is my enigste rede om te voel.

Jou warmte kronkel deur my ysland,

stroompies van soet oomblikke,

breek plek-plek deur die kors.

Die lig in jou glimlag bring weer ‘n reënboog,

van vrolike kleure wat die donker minder maak.

Tussen die roggel van my eie kraakende stem,

vind ek weer ‘n rede om in ‘n nuwe toon te praat.

Dalk is daar tog nog hoop vir my.

Net dalk is daar tog ‘n rede om aan jou vas te klou.

Jy gee nie om oor my verlede.

Jy sien nie die vlekke op my klere.

Vir jou is ek die mens wat jy kan dra.

Deur jou oë sien ek weer die mens wie ek was.

Los my nie hier op die verlate plek,

maar neem my saam om by jou aan te sterk.

Verbind my wonde, deur ander oop gekrap.

Maak ‘n vuur met my verbrande as.

Laat my voetval in ‘n slowdance op joune rus,

om so weer, in ritme, my eie deuntjie fluit.

Gooi my tog nie weer vir die wolwe,

maar omvou my in woorde wat die stilte breek.

Glimlag jou stralekrans in my donker put,

tot siel en liggaam weer vereenig is.

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s